Seçim ve diğer şehirlerdeki adaylar ile unsurlar üzerine yazamayacak olsam da; her şart altında Ankara’da Seçim ve 2009 Seçimleri’ne kadar kullandığımız oylar hakkında biraz malumat verebilirim. 23 Senedir yaşadığım şehirde kimin kim olduğunu; sokağın neler konuştuğunu ,bana düştüğü kadarıyla, bildiğimi düşünüyorum.

Melih Gökçek ve elini öptüğüm o çocukluk çağıma lanetler okuyarak başlamayı seçebilirdim; ancak o tarihlerde çocuktuk ve sürüden ayrılmadan biz de elini öptük. Evet, Keçiören için çok şeyler yaptığını ve geçtiğimiz seneleri huzur içerisinde geçirebileceğini ona biz Keçiören halkı söyledik. Akıllı adamın hakkını yememek lazım; iş bilir ve işini yapar. Yeter ki içinden gelsin.

Bir de neden yaptığı belli olmayan eylemleri vardır İbrahim Melih Gökçek’in: Gökkuşağı Rekreasyon Alanı gibi. İşaret ettiğim sayfada da görülemeyeceği üzere; yaptıkları arasında böyle bir eşi benzeri olmayan tuhaf bir alan vardır. Minibüs ya da otobüse binebilmek için geçtiğimiz sene tozun, toprağın içerisinden; bir de bu rekreasyon alanının içinden geçmek zorunda kalmıştım. Ne işe yarar? Açılışında Serdar Ortaç konuk olmuştu ki; arkadaşımla çok güzel eğlenmiştik: Açılış ustasıdır Melih Gökçek, bu şehire bunu kazandırdı; inkar etmeyelim şimdi.

Sokağa çıktığınızda her köşedeki taksiciden Melih Gökçek’in oğlu Osman Gökçek‘in adını duyabilir; çeşitli atraksiyonlarda bu zatın da yer aldığını öğrenebilirsiniz. Belki de en rahatsız edici şeylerin başında bu; ve buna bağlı olarak hizmetlerin götürüldüğü; hizmetlerden önce ise oralara ulaşan rant kavgaları geliyor. Son dönemdeki Kemal Kılıçdaroğlu ile yaşanan polemiklerin sonucu biraz paniklemesinin dışında delikanlı adamdır AKP Ankara Büyükşehir Belediye Başkan Adayı İbrahim Melih Gökçek. Sözünü tutar ama kaç saat ya da kaç saat sonra gerçekleştireceği birer muammadır daima.

Geçip gideyim diyordum ki Gökçek kapısından; aklıma geldi: Cinnah’ın girişine yaptığı Köprülü Kavşak ve trafik düzenlemesi anamızı ağlattı. Benimkini ağlattı; diğer Ankaralılar memnun olabilirler. Böyle bir düzenlemeden tek mutsuz kişi ben de olabilirim: Her yol tek yön. Asfalt savaşlarına gireceksek; seneler evvel Turgut Altınok’un Keçiören’in her yanına astığı “Büyükşehir’den Asfalt Alamıyoruz; O Nedenle Yollarımız Bozuk” durumunu anlatan bez afişleri de unutmayalım ki daha sonra seçilebilmesi için Keçiören’den kovulurcasına uzaklaştırılan Altınok’u yine aynı Melih Gökçek arabanın üzerinde el ele aynı ilçeye sokmuştu. Bunun yanına bir de geçtiğimiz sene Şentepe gibi Yenimahalle‘nin daha üst kısımlarına asfalt atmayı akıl eden; düzenlemeler yapan Yenimahalle Belediye Başkanı Ahmet Duyar ve Büyükşehir Belediye Başkanı İ. Melih Gökçek’i de bu konuda analım: Şentepe temiz yollarına kavuşurken; araçlarınız Yenimahalle’den geçip giderken bütün yaz kapımın önüü asfaltlamayarak bana yazı zehir ettiğiniz için müteşekkir olacak değilim sanırım.

Sevgili Ankara Büyükşehir Belediyesi’nin geçtiğimiz senelerde fazladan aldığını tam da 2009 Seçimleri öncesi fark edip bize iade etmesi çok nazik bir davranıştı: Yaklaşık 30 TL’lik doğalgaz iademizi aldığımız için teşekkür ederiz; lakin Şentepe’de “dağıtıldığı söylenen” çuval çuval kömürlerle kıyaslanınca bizimki düşük bir ödeme oldu. Allah muvaffak etsin.

Murat Karayalçın ile ilgili anılarımı düşünüyorum. Ankaray ve Metro‘yu yapmasının dışında ne gibi etkinlikleri vardı, diye. Kışları karların üzerine yağan is mi; yoksa Ankaray’ı yaparken şehrin ana arterlerini kapatarak bizi senelerce tuhaf yollardan yürütmesi mi?

Şehre faydasının Büyükşehir Belediyesi’ne işçi alması olduğu söylenen Murat Karayalçın’ın vaatleri arasında yine bu var. Melih Gökçek’in kondurduğu Ankara Büyükşehir Belediyesi binasının içini Murat Karayalçın dolduracak gibi görünüyor; lakin bize maliyeti ne olacak, onu çok merak ediyorum.

Şu anki hükümet ve belediyelerin seçimi kazanmak için halka rüşvet verdiğini haykıran CHP‘nin nasıl olur da “600 YTL Hemşerilik Yardımı“ mevzusunu mitinglerde dile getirmediğini merak ediyorum. Sayın Murat Karayalçın’ın afişlerindeki bu vaadi nasıl yerine getirebileceği de sorulması gereken bir soru. Kimin parasıyla? Hangi ödenekle? Bu şehirde yaşayan ve bize yansımayacağı açık olan bu durum nasıl açıklanabilir?

Bir rivayet de bu seçimlerden sonra; eğer Murat Karayalçın Belediye Başkanı olursa Doğukent projesinde yandaşlarına iş vereceği yolundadır. Kimden duyduğumu hatırlasam adını burada belirtmekten kaçınmazdım. Hak verirsiniz ki şehir efsaneleri hiçbir zaman bitmez. Bu da onlardan biri mi; yaşamadan bilemeyeceğiz.

Belki meydanlardan; belki de ne yapıp ettiği bir türlü belli olmayan kararsız hallerinden olsa gerek; insanların Sayın Murat Karayalçın için güveni düşük görünüyor. CHP, Cumhuriyet, Cumhuriyat Mitingleri ve Alevi kardeşlerimin sabit bazı düşünceleri sayesinde oyun büyük kısmını sağlayacak gibi görünüyor. Allah muvaffak etsin.

Mansur Yavaş ve Beypazarı Belediye Başkanı oluşu ilk elden çalışmaları hakkında bilgi almamı kolaylaştırdı ve sohbet ettiğim insanların “Mansur Yavaş’a oyumu vereceğim” demeleri kendisine sempati duymamı sağladı. Buna katkısı olanlardan biri de Mehmet Barlas‘tır ki NTV’de Emre Kongar ile birlikte hazırladıkları Yorum Farkı adlı programda o gün Mansur Yavaş’ın gazeteye geldiğini ve kendisini de ziyaret ettiğini; Belediye Başkanı olduğunda parti ceketini çıkaracağını söylediğini belirtti.

Beypazarı Belediyesi sınırları içinde Mansur Yavaş’ın ne kadar başarılı olduğunu gözlerimle görememiş olsam da; gerek bana aktarılanlar gerekse de turizmi canlandıran haberlerinin duyuruları ile başarılı olabileceğine inanıyorum.

Burada ise MHP ve Mansur Yavaş konusunda şu vahim durum aklımı kurcalıyor: MHP’li belediye başkanları ,ne hikmetse, Ankara’da MHP’den seçildikten sonra ya da o kökenden geldikten sonra parti değiştirmeyi severler. Melih Gökçek ve Turgut Altınok ikilisinin seçilme yarışındaki parti değiştirme aktiviteleri her zaman aklımı kurcalamıştır. Partiniz imkan vermiyordu da halka hizmet edebilmek için mi parti değiştiriyordunuz sürekli? Değişik bir durum.

İnsanların farkında oldukları şey: 2009 Yerel Seçimleri‘nde Melih Gökçek’e oy vermeyip Mansur Yavaş’a verirsek Murat Karayalçın Belediye Başkanı olabilir. Bir zamanlar Doğan Taşdelen‘in Çankaya Belediye Başkanlığı sırasında Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı için aday olması ve ardından Melih Gökçek’in sıyrılarak başkan olması ve Doğan Taşdelen’e teşekkür etmesi bu durumun yaşanmış örneğidir bu şehirde.

Sırf bu gibi bir kaygıdan dolayı 2009 Yerel Seçimleri’nden ,bir defa daha, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı olarak Melih Gökçek sandıktan çıkabilir. Bu durumda da: Allah yardımcımız olsun, diyorum.

Yılbaşı programları ile süslenmiş bir akşam ve biraz kuruyemiş her şeyi geride bıraktığını düşündürüyor insana. Öyle değil! Saat 00:00′da alınan bir yılbaşı mesajı ya da telefon; aslında Dünya’nın halen yerinde olduğunu; insanların, aşkların ve sevgilerin hala etrafıızda olduğunu hissettirmeye yetiyor.

Yüksel Caddesi‘ne çıkıp işportları sevdiğinle dolaşmak, hayata ve aşka dair güzel bir yeni sene dileğiyle yaşıyor olmak gerçekten güzel. Üşenmeyip bir de işportacılara dadanır, biraz pazarlık etmeye çalışırsanız daha bir eğlenmeniz mümkün bu yılbaşında. Bu yazımı tamamlayıp ben de doluğu orada alacağım.

Yılbaşı gecesinin hükmünden ve nasıl geçirilebileceğinden bahsediyordum; o kısma geri döneyim. Vakit gece yarısını geçtikten sonra köşenize çekilip sevgiliyi düşünmek; içinizin dolup taştığını hissetmek ve ardından ,eğer eliniz varıyorsa, kağıda kaleme sarılmak. İşte yılbaşında aşk yaşamanın; hele ki bir başına o aşkı yaşadığını bilmenin; onu yeni bir seneye ve ardından gelebileceklere taşıyabileceğinizi bilmenin huzuru hiçbir şeyde yok.

Kendimi Ramazan akşamlarının o doyulmaz sohbetlerini tanımlar halde buldum: Tabiki buruk gelecek kelimeler; tabiki gece yarısı olmadan yılbaşının tadını ve aşkın o haz veren yalnızlığının acısını tadamayacağım. Şu saatlerden başlamış bir partinin en derin müdavimi gibi Armin Van Buuren - A State of Trance dinleyerek 2008′i uğurluyorum. Delikanlı delikanlı yazıyor; ancak yılbaşı özel gecesinde korkmadan da edemiyorum: Yeni sene ya kahve falında (yüz okuma da olabilir) çıktığı gibi gelmez; giden seneyi aratırsa? Allah’tan gelene biz ne edelim, deyip toparlamaya çalışayım hemen.

Ey sevgili! Ben aşkımı da alıp işportaları gezmeye çıkıyorum. Benimle geldiğini hissetmek güzel; düşlerimde sakladığım hayatı seninle beraber kurabileceğim bir 2009 dilemek ise çok daha güzel.

Nice Mutlu Senelere! Keyifli, güzel ve sağlık dolu, sevdiklerinizle bir yıl diliyorum.

Uykusuz geçiyor gecelerim ya da sürekli bölünüyor gözümü açmalarım ile, bir süredir. Evet, aşk beni korkutmazken; yitirebileceğini bilmek ve “acaba eksik bir şey kaldı mı sevda sözleri içinden söylenmedik?” diye düşünüp durmak.

Kimi zaman bir şarkı ile hatırlamak, kimi zaman ise kendini dinlemek istemediğin anlarda bir mimiğinle onu yad etmek. Aşk bu kadar çileden çıkaran bir şarkı ise insan onu neden yalnız başına dinlemek ister ki … mutsuzluğu sevmiyorsa. Peki öyleyse, kim mutsuzluğu sever ki? Hayat hiç kolay değil, dedirtiyor insana bu.

Aşk sözleri fısıldamak güzel şey senin kulağına. Düşlerde sevişmek mutluluk verici; aşk şarkıları mırıldanmak senli anlarda ya da sensiz: harika bir şey bu. Sevgiyi sınırlamak ya da yazıya dökmek; kemikleşmiş bir aşkın sevgi olduğunu bilmek kadar boşuna olabilir bazen. Yüzünü görmeden verilmiş sözler, edilmiş yeminler bazen insanı nasıl bağlamıyorsa; aşkı senin gözlerinin önünde icra edemiyor olmak da seni bağlamıyor olabilir.

Korkudur beni böyle hırçınlaştıran; kalp kırıkları sağlayan, yüreğimdekileri söylediğimde alacağım tepkilerden korkmamdır. Ruhumu dağlayan “seni kaybetme korkusu” beni bu kadar yitik bırakan; bir başıma kalmam için beni zorlayan. Seni istemektir aşk, doyasıya ve insanca yaşama arzusu ile. Seni rüyalarda görmekten öte elle tutabilme isteğidir ve elde edememektir aşk. Aşk şiirleri ile ifade etmeye çalışmak ama bunu becerememektir.

Aşk acıtır derler de; herkesi birbirindne farklı yaktığını söylerler. Doğrudur. Seninle olmak ve beraber yürüme isteğidir. İşte bu aşkın resmidir; ifade ediş biçimimdir: Çarpık çurpuk kelimeleri yan yana getirişimle seni senden istememin adıdır aşk! Gökyüzüne yükselmek ve yere çakılmaktır. Kaybedeceğini bilerek bazı hatalar yapmanın köşesinde tetikte bekleyendir aşk!

Ey sevgili! Edemediğim ya da kendi hallerime kapılıp da seni ihmal edişlerimin sonucu kırmalarım için özür dileyebilme isteğimdir bu yazının kaynağı. Kırıldığım anların acısını çıkarmak değil; mutlu olabileceğimiz anların daha fazla olabileceğini sana bildirmektir bütün bunların amacı.

Seni Seviyorum!..

Evet, dün akşam fal baktırdım; üşenmedim, giyinip çıktım. Karda keyifli ve biraz heyecanlı fal baktırmaya gittim. Güzel bir mekan; Kızılay’daki (Ankara) çarpık çurpuk, seri üretim sözcüklerle insanı yoran falcılar gibi değildi. Hele öyle bir cafe hiç değildi: Fal cafe bile değildi.

Apartman dairesinden bozma bir dükkan gibi görünmesine rağmen sıcacık ve sessiz bir yerdi. Pazar gecesinin etkisi va rmı diye sormama rağmen; aslında uzun zamandır böyle bir yer imiş. Tüm Türkiye‘den ,sadece bilen, insanların geldiği; kapının önünden geçenlerin ise dinlenmek için uğradığı ve eğer durumu fark ederlerse kaderlerinden ne olduğunun söylendiği bir yer.

Birkaç masa ve sandalye, duvarlarda incik boncuklar ile şark havası yaratılmış, modern ve kutu gibi bir yerdi. Arkadaş referansım sağlamdı ve içeride kendimi rahat hissediyordum. Bayan “Kahvenizi nasıl alırdınız?” diye sordu ve cevabım beni tanıyanların da bileceği üzere “Az şekerli lütfen” oldu. Bu sırada gelen geçen 1-2 insan “hoşgeldiniz” diyerek selamlıyor sizi.

Karda Ankara’da dolaşmayı sevenler bilirler: Arada sırada mola ile sıcak bir köşeye sığınmak keyiflidir; insanı uyuşturur ve rahatlatır. Sıcak-soğuk yapmak çoğu zaman güzeldir. Aşk hayatınızın büyük bir bölümünü sarmışken ve içinizi ısıtırken soğuk Ankara sokaklarında hava karlıysa bile yürümek dokunmaz insana.

Konudan çok sapmadan … devam edelim. Kahvemi severek içtim. Sırf bir kahveye verilir miydi o para, diyenler çıkabilir. Lakin kahve güzel olmasaydı insanın içi falın sonuçları ile de cız edebilirdi. Bu risk göze alınarak gidilmişti oraya ama her şey umduğumdan daha güzel gelişti. Hayat bir kez daha beni şaşırttı.

İçerideki idari odaya geçiyorsunuz ve kapı kapanıyor: Müzik sesi ve insanlar dışarıda kalıyor; sizi sıcak kanlı bir bayan karşılıyor. Önce odaya hayret ediyorsunuz. Kırmızı ve lacivert renklerin hakim olduğu, yüksek tavanlı, geniş olduğunu hissettiren, insana “çok geniş bir dünyaya adım attım” dedirten küçük çaplı bir dünyadan başka bir yer değildi: Bunu çıkarken fark ettim.

Tanışma ve biraz sohbet, ardından fincanın soğumasını beklerken: Aslında kahve falına değil, insanın yüzüne bakıldığını öğrendim. Bu beni çok şaşırttı; çünkü oraya giderken yüz ifademi ve bakışlarımı iyi ayarlayayım, diye kendimi şartlıyordum. İlahi bir durum ile karşı karşıya olduğumu düşündüm ve tetikte davranmaya başladım. Kahin, kehanetini üstüme salan bir eda ile beni büyülüyormuş gibi hissettim. Burçlar, tarot falı ya da astrolojik herhangi bir okuma eyleminde daha önce bir şey hissetmemiştim.

Geçmiş 2 senemin bana neler getirdiğini ve götürdüğünü söyledi falcı (adına böyle diyelim) önce. Fincan daha açılmamışken bu kadar isabetli bir özeti nereden çıkarmıştı, diye düşünürken; “yüzündeki ifadeden belli” cevabı geldi. İnsan o andan sonra kahve falını da yüzünün okunmasını da istemediğini düşünerek hemen oradan kaçmaya çalışıyor. Bunun da gereksiz olduğunu ,ardından gelen, 2-3 dakika içinde anlayarak rahatlıyorsunuz.

İş konuları biraz daha sabır isteyen durumlar olarak karşıma çıkarken; aşk bu falda nasıl böyle göründü de beni karman çorman etti; inanın bilemiyorum. Falımdaki arabanın peşine düşmeyi yeğledim şu saatlerde. Düşlemesi ve umutlanması bile keyifli; insanın içine mutluluk veren şeyler anlatıldı o odada. Bir masalın güzel bir parçasıymışçasına insan kendisini farklı bir boyutun kollarına bırakıyordu.

Fal 10 dakika kadar sürerken; ardından gelen yarım saat kadar bayan ile sohbet etmek keyif vericiydi. Nereli olduğundan insanların bu gibi durumlar için neler düşündüklerine tutun da bu görünün ana ve babasından kendisine miras kalışına kadar pek çok konuda sohbet ettik. Arkadaşlık etmesi güzel biri, diye düşündüm.

Bir süre sohbet ettikten sonra tam odadan ayrılırken “şu an için psikiyatrist” gerekmediğini kendime söyleyerek çıktım. Dediğim gibi arabamın ne renk olacağına ve ne kadar hızlı gideceğine dair fikirler ile keyifliyim. 2009 Güzel gelecek; en azından içim şimdilik bir kehanet mi yoksa gelip geçici bir atış-tutuş falı mı olduğuna önem vermediğim düşünmesi eğlenceli heyecanlarla dolu.

Sayesinde çalışmaya daha bir şevkle sarıldığım kişiye teşekkürü borç bilirim. O da nice mutlu seneler ailesiyle, ağız tadı ile yaşasın.